Inoo Kei Part.
@สวนหน้าบ้านชาย
หมดทางเลือก ในที่สุดผมก็พาเคย์โตะมาที่บ้าน ก็หมอนั่นหน่ะืปัญญาอ่อนพูดก็ไม่รู้เรื่อง ซื่อบื้อ แล้วก็โง่ด้วยผมหน่ัะ ไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อน
"นี่ๆๆๆ หยุดนะ นั่นมันนาฬิกาของฉันเว้ยย อย่าเอาไปเล่นนะ!!" ผมพูดเมื่อเห็นเคย์โตะพยายามแกะที่ข้อมือของผม
"ขอดูหน่อยน่า แค่นี้หวงจังเลย" อ้าวว แกะไปซะละ ไวจริงๆเลยไอเด็กนี่ "ก็บอกว่าไม่ได้ไง เอามานี่ !" ผมใช้มือกระชากนาฬิกาเรือนนั้นกลับมา พูดถึงนาฬิกานี้ก็อดนึกถึงอีกคนไม่ได้ ก็จะใครซะอีกล่ะ ถ้าไม่ใช่เจ้าของนาฬิการอยยิ้มหวานคนนั้น ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้างนะ ตอนนี้ยังจะโกรธผมอยู่อีกรึเปล่าก็ไม่รู้
"ฉันชอบมันนะ" อยู่ดีๆไอหัวเม่นก็พูดขึ้น
"หืมม ??"
"นาฬิกานั่นน่ะ...ฉันชอบมัน"
"อืม...แล้วทำไมเหรอ ?"
"เปล่า...ใครให้นายมาเหรอ ?" หมอนั่นเลี่ยงคำถามของผม แต่กลับถามผมด้วยอีกคำถามหนึ่ง
"ยุ่งหน่า ! ไม่บอกหรอก" บ้า ! จะให้บอกได้ไง ชายเขินตายเลย >_< (บ้าแล้วๆ)
"ขอลองใส่หน่อยสิ"
"ไม่ได้ !!!!"
"นะ นะ นะ แสดงว่าแฟนให้มาสินะ หวงจัง"
"ไม่ใช่เว้ยย ! แฟนให้อะไรกัน"
"งั้นถ้าไม่ใช่แฟน ก็ขอลองใส่บ้างไม่ได้รึไง!" ตวาดเรอะ ! ไอ้เด็กเวร ไอหัวฟู หัวแหลม
"ไม่ได้!" ยืนยันคำเดิม ชิชะ
+___+ (ทำตาหน้าสงสาร)
O_o (งง)
+___+ (ทำตาหน้าสงสาร)
= = b เริ่มเซ็ง
+___+ (ทำตาหน้าสงสาร)
-____- (หน้านิ่ง)
+___+ (ทำตาหน้าสงสาร)
^_____^ (ยอมแพ้)
ผมจับนาฬิกานั่นทาบลงไปบนข้อมือของเคย์โตะ แล้วสวมให้เขาอย่างเบามือ เหมาะดีเหมือนกันแฮะ นาฬิกานี่ สีครีมอ่อนๆ เข้ากับมือของเคย์โตะ
"ว้าวววว" หมอนั่นร้องออกมาเมื่อเห็นนาฬิกาเรือนที่อยากใส่นักใส่หนา อยู่บนข้อมือของตัวเอง จนผมอดยิ้มตามไม่ได้ เหมือนเด็กแปดขวบได้ของเล่นเลยแฮะ ดูท่าทางเคย์โตะก็มีส่วนคล้ายไดจังเหมือนกันนะแต่หมอนี่ไร้เดียงสาหน่อย ส่วนไดจังของผมออกแนวซึนเดเระ ชอบใช้กำลังกับผมอยู่เรี่อย ผมไม่สู้คนน้า ถ้าเกิดสองคนนี้มาเจอกันคงจะเล่นกันสนุกดีนะ
เห้อ ~ ไดจัง อยากโทรไปหาจังเลย แต่ตอนนี้คงอารมณ์ไม่ดีอยู่สินะ ไว้พรุ่งนี้ค่อยไปหาละกันนะ
---------------------------------------------------------------------------------------------------------
@บ้านอาริโอกะ
ด้วยความเป็นห่วงผมจึงมาหาไดจังที่บ้าน จะเป็นไงบ้างนะป่านนี้ คงจะหายโกรธผมแล้วมั๊ง
"อ้าว! คุณชายเคย์มาหาเจ้าไดกิมันเหรอ" คุณพ่อ(ตา)ของไดกิ ทักทายผม อะไรละ เรียกผมว่าคุณอีกแล้ว แค่บ้านมีเงินดีนิดหน่อยก็เรียกคุณซะละ ต้องเรียกลูกเขยสุดที่รักเซ่!!! (ไปด่าพ่อเค้าทำไมชาย ?)
"อ่อ..ครับ วันหลังไม่ต้องเรียกคุณนะครับ ผมรู้สึกแปลกๆหน่ะครับ ขอโทษด้วยนะครับ"
"งั้นเหรอ ! ได้สิๆ งั้นลุงไม่เรียกคุณก็ได้ ไม่เป็นไร ชายเคย์ ไปเข้าบ้านกันก่อนเถอะ"
==b ผมไม่มีสิทธิเถียงสินะ
ก๊อกก ก๊อกก
"ไดจัง....เปิดประตูหน่อยสิ"
เงียบบ --
"ไดจัง....อรุณสวัสดิ์นะ"
เงียบ --
"ไดจัง....ยังไม่แปรงฟันหรอกเหรอ ขอโทษด้วยนะ"
ปังงง!!!!!!!!!!
"แปรงแล้วเฟร้ยยยยยยย !!!" เสียงหวานกระแทกออกมาพร้อมกับประตูที่เปิดออก
"อรุณสวัสดิ์ไดจัง อาบน้ำแปรงฟันแล้วสินะ" ผมทักทายอย่างอารมณ์ดีปนหยอกล้อคนตัวเล็กด้านหน้า แต่ทว่า...
โอ้ยยยย !!!!
เค้ากลับไม่เล่นด้วย เจอแต่ฝ่ามือพิฆาตฟาดลงมาเต็มๆแขน บอกแล้วแฟนผมเป็นพวกซึนหน่ะ --
"ไดจังอ่ะ ตีเค้าทำไม เค้าทำอะไรผิด ?"
"ไม่รู้ ชิ!" เอาอีกละ ทำหน้าบึ้งอีกละ ไดจังซึนตัวพ่อ พอหลุดอาการก็ใช้กำลังกลบเกลื่อน
"ไดจังอ่าาาา หายโกรธเค้าแล้วใช่มั๊ยตัวเอง อย่าทำหน้างอสิ ยิ้มๆๆๆๆ รู้มั๊ยตอนไดจังยิ้มอ่ะ น่ารักขนาดไหน ?" พูดไม่พอ ผมจึงใช้มือทั้งสองข้างของผมไปจับขอบปากของไดจังกางออกให้เป็นรอยยิ้มบาง ฮ่าๆ ตลกจริง
"อิโนะจัง! ปล่อยนะ" ไดกิพยายามปัดมือผมออก เรื่องอะไรจะปล่อยง่ายๆล่ะ หน้านายตอนนี้ตลกจะตายรู้มั๊ย คิกคิก ก๊ากกกก น่ารักจริงๆเลย จุ๊บหน่อยซิ
ผมก้มตัวลงไปจูบที่แก้มนั้นเบาๆ ร่างบางสะดุ้งเล็กน้อยก่อนที่จะฟาดท่อนแขนลงมาซ้ำรอยเดิม
"โอ้ยย! ไดจังทำอะไรหน่ะ เจ็บนะ"
"สมควร! ไอบ้าทำอะไรก็ไม่รู้ ไม่อายแมวรึไง ดูสิแมวนั่งมองอยู่หน่ะ" ไดจังชี้มือไปที่เจ้าแมวสีขาวที่นอนอยู่หน้าห้อง มันกำลังจ้องเราสองคนตาแป๋ว
ไดจังนี่นะ ==b เขินล่ะสิ ทำเป็นเอาแมวมาอ้าง หนอย ! ที่เราเจ็บแขนละไม่สนใจ อย่างนี้ล่ะต้องใช้แผนนี้ มารยาหญิงเจอมาเยอะละ ขอมารยาชาย(เคย์)บ้างก็ละกัน
"ไดจังอ่ะ ตีมาได้ เค้าเจ็บจริงๆนะ ดูสิแดงเลยเห็นมั๊ย?" อันที่จริงมันก็ไม่ได้แดงหรอกนะ โอเวอร์เข้าไว้(อย่าลืมอุดหนุนซิงเกิ้ลนะฮับ)
ไดจังเหลือบตามามองแขนผมแว๊บนึง แสดงว่ายังเป็นห่วงกันอยู่บ้างสินะ มารยาชายได้ผล คอมพลีททท~
"โอยย ~ ปวดเลย ไดจังอ่ะ"
"ไหนมาดูสิ ไม่เห็นแดงเลยหนิ เจ็บเหรอ แหะๆ โทษทีนะอิโนะจัง ฉันไม่ได้ตั้งใจให้นายเจ็บ" กรี๊ดดดดดด เขิน~(อย่าสาวแตกสิคะชาย) หายโกรธฉันแล้วสินะ ไดจัง
"ไม่เป็นไรๆ แต่นายต้องไปกินข้าวเที่ยงที่บ้านฉันนะวันนี้ ตกลงมั๊ย?" ผมถามเขาพลางใช้แขนข้างหนึ่งโอบตัวเขาไว้
"โอเคๆ ได้สิ บ้านนายก็บ้านนาย"
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
@บ้านชาย
Arioka Daiki Part.
ตอนนี้เราสามคนนั่งอยู่บนโต๊ะอาหารที่บ้านของอิโนะจัง ทำไมต้องสามคนก็เพราะว่ามีแขกอีกคนนึงมาร่วมโต๊ะด้วยหน่ะสิ เหอะ! แถมแขกคนนั้น ดันเป็นคนที่ฉันจำได้ดีซะอีก บรรยากาศวันนี้ทำให้อาหารไทยที่ผมชอบนักชอบหนาดูจืดชืดลงไปเยอะ
"ไดจัง...ไม่กินเหรอ ของชอบนายทั้งนั้นเลยหนิ กินเยอะๆ หน้าบูดอีกละ เป็นอะไรรึเปล่า?" อิโนะจังเริ่มสังเกตุท่าทีของฉัน หึ แล้วมันสองตัวไปรู้จักกันตอนไหนว่ะ มาอยู่ด้วยกันซะแล้ว
"เปล่า...ฉันแค่อิ่ม" ตอบไปงั้นแหละ จริงๆแล้วหิวจะตาย แต่ไม่รู้ทำไมพอเห็นหน้าหมอนั่นแล้วอยากจะอ้วกออกมาจริงๆ ให้ตายสิไดจัง ทำไมต้องเป็นแบบนี้นะ ไม่น่ามาเลยจริงๆ
"อิ่มอะไรกัน ยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เช้าไม่ใช่เหรอ ?"
"อิ่มอกอิ่มใจหน่ะ" ผมพูดตอบอิโนะจังไป แต่สายตามันไปหยุดอยู่ที่คนข้างๆเขาตังหากล่ะ เขาสบตาผมแว๊บนึง ก่อนที่ทำเป็นสนใจอาหารตรงหน้าต่อ
"อิโนะจัง!! ฉันยังไม่เคยกินไอนี่เลยอ่ะ มันเผ็ดรึเปล่า" เอ๊ะ ! นั่นเรียกเคย์ว่าอิโนะจังอย่างงั้นเหรอ มันจะเกินไปละ
"เผ็ดสิ!!! ลองทานดู มันแสบบบจี๊ดดดด ไปถึงข้างในเลยแหละครับ ไม่เคยทานเหรอ?" ผมตอบแทนอิดนะจังให้ หมั้นไส้จริงจัง!! นี่โกรธนะ อิโนะจังเหลือบตามามองผมแล้วส่ายหัวเบาๆ ไม่พอใจรึไง
"ขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ" อิโนะจังขออนุญาติแล้วลุกขึ้นไป แหม! ไม่พอใจจนข้าศึกบุกเลยเรอะ !
ตอนนี้บนโต๊ะอาหารเหลือเพียงแค่เราสองคน โอเค! เหมาะละ จะใช้โอกาสนี้เลยล่ะกัน ผมอยากรู้จนทนรอไม่ไหวแล้วล่ะ
"เคย์โตะ!" และเป็นผมเองที่เป็นคนเปิดบทสนธนาที่แสนจะน่าอึดอัดนั้นขี้นก่อน
"ว่าไงเหรอครับ ไดจัง นึกว่าจำกันไม่ได้ซะอีก"
"จำจนตายเลยล่ะ นายหน่ะ" เขาไม่พูดอะไร แต่แสยะยิ้มที่มุมปากแทนคำตอบ เหอะ ผมไม่เข้าใจเขาจริงๆเลย
"นายทำเพื่ออะไรเหรอเคย์โตะ" โอเค ผมจะไม่ใจร้อนละ ถามไปดีๆ ก็หวังว่าคำตอบนั้นจะดูมีน้ำหนักพอนะ
"สนุกดีมั๊ง แต่ช่างเหอะ นายไม่ต้องไปสนใจมันหรอก เหตุผลส่วนตัวหน่ะ"
"เหอะ! นายสนุกแต่ฉันไม่สนุก เข้าใจมั๊ย ? เลิกทำแบบนี้ได้แล้วเคย์โตะ!"
"หืม! สั่งฉันให้หยุดน่ะเหรอ แน่ใจเหรอไดจัง ว่าจะหยุดมันได้หน่ะ" พูดไม่พอ เคย์โตะเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าผมแล้วยังยื่นหน้าเข้ามาใกล้อีก
"ออกไปนะ!!!!!!" ผมรีบผลักนายนั่นออกห่างจากตัวผม ไว้ใจไม่ได้ที่สุด ผู้ชายคนนี้
"น่ารักจริงๆ ไดจังคนนี้นี่ ว่าแล้วทำไมเคย์มันถึงได้หวงซะขนาดนี้" เอาอีกละ ทันทีที่มือของหมอนั่นแตะตัวผม ขาของผมมันก็สั่งการพุ่งเข้าไปที่เป้าของเคย์โตะเต็มแรง (ขาหื่นนะได --)
"โอ้ยยย!! " เสียงร้องของหมอนั่นดังออกมา สมน้ำหน้า!! ต้องเจออย่างนี้แหละ ไอโรคจิต ปัญญาอ่อน
"สมควรแล้วล่ะ เคย์โตะ นายควรจะขอบคุณฉันนะ ทีหลังจะได้จำไว้อย่ามายุ่งกับชีวิตของฉัน!"
"ชิ!! ฉันไม่หยุดแค่นี่หรอก ไดจัง เตรียมรับมันให้ดีล่ะ"
----------------------------------------------------------------------------------------------------------
TBC
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น