หยุดดดด อ่านตรงนี้ก่อน
ไม่ได้มีเจตนาไรนะ ฟิคเก่าแล้ว แค่ย้ายมาเก็บไว้ที่นี่เฉยๆ
Kazuya :D
โอยย !!! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันฮ่ะ น่าเกลียดที่สุด จูบกับคนที่อยู่ในฐานะพี่ชายตัวเองเนี่ยนะ เหอะ ! รู้ถึงไหนอายถึงนั่น แล้วฉันจะมองหน้าพี่จินยังไงดีล่ะเนี่ยทีนี้ ปกติยิ่งมองหน้ากันไม่ค่อยจะติดอยู่แล้ว ยังจะมาเจอเรื่องนี้อีก TT คาซึยะ คาซึยะ ทำใจดีๆไว้สิ คาซึยะ ห้ามคิดอะไร โอ้ยยย ~ ไอคาซึยะบ้า เลิกคิดเรื่องนี้ได้แล้ว
ผมตัดสินใจเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วรีบลงวิ่งลงบันเพื่อจะไปหาที่หลบภัย ที่ไหนดีหว่า ??
ตึง ตัง ตึง ตัง เสียงเท้าของผมวิ่งลงบันไดอย่างเร่งรีบ
"คาเมะจัง ~ อย่าวิ่งสิเดี๋ยวก็ตกบันไดหรอก" แม่ที่นั่งดูทีวีอยู่หันมาบอกผม ผมไม่ตอบอะไรแค่คิดว่าตอนนี้ควรจะรีบออกไปจากที่นี่ ก่อนที่พี่จินจะตื่น
"แล้วนั้นจะไปไหนล่ะ ? วันนี้หยุดนี่นา ไม่อยู่เล่นกับพี่จินอีกวันเหรอ ?"
"ผมจะไปร้านหนังสือฮ่ะแม่ ไปกับพีจังฮ่ะ" ผมตอบบแม่ลวกๆ ใครจะไปอยู่เล่นกับพี่จินกันฮ่ะ เพิ่งจะจุ๊บกันเมื่อวานเนี่ย โอ้ยตายละ คิดอะไรเนี่ยเรา ลืมๆมันซะ ใส่รองเท้าเรียบร้อย เตรียมวิ่ง !! ฮึ่ยย
"อ้าว ! ไม่อยู่กับพี่จินหน่อยเหรอ อีกไม่กี่วันพี่จินจะไปเมืองนอกแล้วนะ"
กึก .....
เท้าของผมหยุดก้าวทันที เมื่อได้ยินคำว่า พี่จินจะไปเมืองนอกเร็วๆนี้
"ไปทำไมเหรอฮ่ะ ?"
"อ้าวนี่พี่จินยังไม่บอกรึไง ว่าพี่เค้าจะไปเรียนต่ออ่ะ"
"ยะ..ยัง ยังไม่บอกนี่ฮ่ะ" แล้วทำไมต้องเสียงสั่นด้วยนะเรา อีพี่จินไปได้ก็ดีอ่ะแหละ จะได้ไม่ต้องอึดอัดตอนเจอหน้ากันไง ดีแล้วนี่หว่า แต่มัน........
แต่........
แต่ทำไมงั้นเหรอ...................ไม่รู้แฮะ !!
"แล้วไปเมื่อไหร่เหรอฮ่ะ ?"
"อีกสามวันจ๊ะ ไว้เราไปส่งพี่จินกันที่สนามบินกันนะ"
"ฮ่ะ"
ผมเดินไปตามถนนอย่างช้าๆ ซึ่งก้ไม่รู้ว่ากำลังเดินไปไหนเหมือนกัน มันว่างเปล่า ไม่มีอะไรเลย มีแต่ขาสองข้างนี่แหละที่กำลังพาผมไปที่ไหนซักแห่งซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าที่ไหน.....
เฮ้อออ ... ทำไมถึงเป็นแบบนี้ว่ะ
แกร๊งงง ~
ผมไม่รู้จะระบายอารมณ์ที่ไหน เลยได้แต่เตะกระป๋องน้ำอัดลมที่อยู่บนพื้น
"โอ้ยยย ใครเขวี้ยงอะไรใส่หัวกูว่ะ" เสียงผู้ชายคนนึงร้องดังขึ้น
อ้าว เวรแล้วมั๊ยล่ะ !! ไปคาซึยะงี่เง่าเอ้ยยย ทำไงดีๆ ตายแน่เลย วิ่งสิ ใช่วิ่ง !!!
ทันทีที่ได้สติ ผมรีบใส่เกียร์ม้า ไปทันที โอยยย อย่าตามมานะ
"เห้ยย หยุดซิ แกใช่มั๊ย ที่เขวี้ยงไอนี่ใส่หัวฉัน หยุดนะ" กูไม่ได้เขวี้ยงเฟ้ยย กูเตะหรอก ~
"ไอหน้าสวยหยุดวิ่งนะ" อ๋ายไอถึก นี่ชมว่าฉันสวยด้วย โอ้ยยเขิน >///< แน่จริงตามมาเลยเซ่ ฉันนะ นักกีฬาโรงเรียนเชียวนะ หึ หึ
อ้า! เจอซอกแล้ว เข้าไปหลบดีกว่า
แฮ่กๆ ฮึก แฮ่ เหนื่อยจัง
ผมแอบอยู่ในซอก ซอกหนึ่ง อ่านั่นไง มันวิ่งผ่านไปแล้ว นี่ฉันรอดแล้วสินะ
เกือบซวยไปแล้วมั๊ยล่ะ หาเรื่องใส่ตัวจริงๆเลยเรา
"คาเมะ"
"ฮ่ะ " ผมขานรับไปทันทีที่ได้ยินเสียงคนเรียก แต่เอ๊ะ ในซอกมีคนด้วยเหรอว่ะ เหวยย !!
"มาทำอะไรที่นี่" เห๋ นั่นมันเสียงพี่จินนี่หว่า ผมค่อยๆหันไปตามทางของเสียงนั้น
"พี่จินเองเหรอฮ่ะ"
"อืม พี่เอง แล้วเราล่ะ มาทำอะไรแถวนี้ ? พี่ถามทำไมไม่ตอบ" อ๋าย อย่าดุสิ พี่รู้มั๊ย ฉันไม่เคยกลัวใครแต่กลัวพี่จินนี่แหละ แค่พี่ดุนิดเดียว ตัวก็สั่นหงึกๆเลยง่ะ
"อะ เอ่ออ มา มา เดินเล่นเฉยๆฮ่ะ เอ๋ นั่นบุหรี่หนิ พี่จิน..ใช้มันเหรอ" ผมถามทันทีที่เห็นซองบุหรี่ที่ตั้งอยู่ข้างๆตัวพี่จิน สาธุ ! ขออย่าให้มันเป็นของพี่จินด้วยเถิดดด~
"จับได้ขนาดนี้ คงแก้ตัวไม่ได้แล้วสินะ"
แป่วว หมดกัน ไม่ศักดิ์ศิษฐ์เลยพระวัดนี้
"กลับบ้านได้แล้ว คาเมะ เดี๋ยวแม่ก็เป็นห่วงหรอก" พี่จินพูด
"แล้วพี่ไม่กลับเหรอฮ่ะ ? กลับบ้านเถอะนะ พี่ต้องเตรียมตัวไปเรียนต่อไม่ใช่เหรอ?"
"เอ๊ะ ! แม่บอกเราเรื่องนี้แล้วเหรอ ?"
"บอกแล้วฮ่ะ เมื่อตอนเช้า อีกสามวันแล้วไม่ไช่เหรอฮ่ะ"
"นั่นสินะ อีกแค่สามวันเอง -- "
เสียงพี่จินฟังดูหดหู่แปลกๆแฮะ ดูหมองๆยังไงชอบกล เป็นห่วงนะพี่ชาย
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
้
ถ้าฉันจะขี้เกียจขนาดนี้นะ......... ไม่อยากไปโรงเรียนเลย ฮือออ ~~
โหดร้าย ~ ทำไมวันนี้ต้องมีเรียนด้วยนะ พรุ่งนี้ พี่จินก็จะไปแล้ว แงๆ งั้นฉันคงต้องนั่งรถเมล์ไปเรียนเองสิ
ไม่อาวววววว เมะไม่ปลื้ม จบ !!
"ไง ไอตัวดี แต่งตัวเสร็จแล้วเหรอ ?" พี่จินเอ่ยทักผมขระที่ตัวเอง กำลังใส่รองเท้า
(- -)(_ _)(- -)(_ _) //พยักหน้า
"ขับรถดีๆนะลูก คาเมะตั้งใจเรียนน้า"
"บายๆฮ่ะ"
"คาเม้~~"
"คาเม้~~"
"คาเมะจัง"
"ไอเมะ!!! หูหนวกรึไงฟร่ะ --"
"อ๊ากกกก พีจังจะตะโกนทำมายย อยู่ไกล้แค่เนี้ย" ฉันพูดกลับไป เหอะ ไอพีบ้า ตะโกนไมฟร่ะ
"แล้วแกหล่ะ ไอเมะนั่งเหม่ออยู่ได้ ทำไมอีกล่ะ ไอพี่ชายสุดที่รักของแกทำแกหวั่นไหวอีกล่ะสิท่า" ยามะพีพูดอย่างรู้ทัน
"อ๊ากกกก !! ไอพี พูดอะไรของแกฮ่ะ "
"แหมๆไม่ต้องเขินหรอกหน่า แอบรักอยู่ตั้งนานแล้วไม่ใช่รึไง"
โอ๊ะโอ ~ ความแตกซะละ อุตสาห์แอบๆไม่บอกคนอ่าน เพราะไอพีคนเดียว
"มึงจะเอาไมค์มั๊ย ??" พูดดังซะขนาดนี้ เอาไมค์ไปประกาศเลยไป๊ (ประชดนะ)
"กิ้วๆ แก้มแดงเลยดูซิ คาเม้นาชี้ ~~~ ของเราโตเป็นหนุ่มแล้วน่ารักจริงๆเลย" พูดจาไร้สาระไม่พอยังจะเอามือมาหยิกแก้มฉันอีก ไอพีบ้า !!
"พีจ๋า ~"
"หืมม มีอะไรเหรอ ?" พีจ๋าปล่อยมือที่กำแก้มฉันอยู่ออก
"คือว่าพี่จินจะไปแล้ว...."
"เห๋.....ไปไหน ??" ท่าทางอยากรู้มากสินะนั่น เรื่องชาวบ้านน่ะนะ
"ไปเรียนต่อ ที่เมืองนอก" ผมบอกมันไปเสียงสั่นเครือ
"หะ หา แล้วไปตอนไหน เมื่อไหร่ แล้วอีกนานมั๊ยจะกลับมา แล้วแกจะทำยังไง อีเมะ!! บอกฉัน พลีสส"
ตื่นเต้นกว่ากูอีก --
"ไป...ไป..พรุ่งนี้ ฮึกๆ ฮืออ ~" พูดไม่พอ น้ำตาบ้านี่มันก็ไหลออกมาอีก น่าอายที่สุด
"คาเมะ~ ฉันไม่รู้จะปลอบใจนายยังไงดี" พีจ๋าพูดพลางเอามือมาจับหัวฉันไปซบที่ไหล่ และปล่อยให้ฉันร้องไห้เงียบๆ
"ฮือ ~ ฮึกก "
ฉันนี่มันบ้าจริงๆเลยเนอะ !
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------
หลังจากกลับมาจากโรงเรียน ฉันเอาแต่หมกตัวอยู่ในครัว ใครจะไปกล้าเจอหน้าไอพี่จินมันล่ะ เกิดว่าฉันทนไม่ไหว จับปล้ำจะทำไงละทีนี้ (ตกลงใครเป็นเคะ่ว่ะ ?? ) บ้าสิ ฉันหมายถึง เกิดฉันเห็นหน้าเค้า แล้วร้องไห้ออกมาล่ะ TT ฉันคงได้บ้าจริงๆแน่
22:30 PM
สี่ทุ่มครึ่งแล้ว ถึงเวลานอนแล้วสินะ นี่ฉันต้องขึ้นไปบนห้องนั้นจริงๆเหรอ แม่นะแม่ แทนที่จะแยกห้องดันจับมานอนรวมกันซะได้ (กรี๊ดด อีเมะลอกประโยคอีจินมา //จิน:ใจมันตรงกัน //ในวงเล็บแกไม่มีสิทธิ์พูดเฟ้ยย อีจิน)
ผมค่อยๆเดินขึ้นไปบนบันไดเงียบๆ ฮ่าวววว ง่วงจังเลยแฮะ
แอ๊ดดดดดดด ~
ประตูห้องนอนถูกเปิดออก พร้อมกับพี่ชายที่ยืนอยู่ตรงนั้น
"ยังไม่นอนอีกเหรอฮ่ะ" ผมพยายามกล่าวทักทายให้เป็นธรรมชาติมากที่สุด
ขวับบบ !!!
ไม่ทันตอบ ร่างบางก็โดนกระชากไปกอดเสียแล้ว
"พี่จิน !! ปล่อยนะ" คนตัวเล็กพยายามดิ้นออก
"รังเกียจกันมากรึไง ถึงได้ขัดขืนขนาดนั้น" จินพูดทั้งๆที่ยังกอดคาเมะไว้แน่น
"ปะ...ปล่าว นะฮ่ะ แค่มัน เอ่่ออ.."
"ชู่วววว....เงียบเถอะ อยู่เฉยก็พอถ้าไม่รังเกียจก็ไม่ต้องพูดอะไรเข้าใจมั๊ย ?" อ่าพี่จิน อย่ามากระซิบข้างหูแบบนี้สิ มันใจเต้นนะ
"ฮ่ะ..." ไอเราก็บ้าแฮะ ตอบตกลงไปซะได้งืออ ~~
ผ่านไป สามนาที
เราสองคนยังคงอยู่ที่เดิม ไม่เปลี่ยนแปลง
"เอ่อ ...พี่จินฮ่ะ ปล่อยผมได้แล้วนะ" ผมท้วงขึ้นเมื่อเห็นว่ามันจะนานเกินไปแล้ว
"...." พี่จินปล่อยมือออกจากตัวของผม เห้อออ โล่งง
แต่ทว่า.....
"อื้ออ ~" ไอคนเจ้าเลห์ ไอบ้า ไอพี่ชายบ้า !! ทำไมต้องจูบฉันด้วย อยากตาย!! ฉันจะหมดแรงอยู่แล้วเนี่ย !! เข่าของฉันเริ่มรับน้ำหนักไม่ไหวแล้ว
ฉันรู้สึกถึง มืออบอุ่นมาประคองตัวฉันเอาไว้ ให้สามารถยืนต่อได้
"แค่นี้ถึงกับเข้าอ่อน เด็กบ้าเอ้ยย!!" พี่จินผลักหัวผมแรงๆหนึ่งที จะำให้ทำไงได้ล่ะ ชิ!!
"ทำอะไรหน่ะ !!! ปล่อยผมนะ !!!!!!!!!! " ผมพูดเสียงดังลั่นพร้อมผลักแรงๆด้วยความตกใจ เมื่อมือปลาหมึกนั่นกำลังแกะกระดุมเสื้อของผม
"ไม่ได้เหรอ ? พี่รู้นะ ว่าเมะก็ต้องการมัน" โอ้ยย ตาบ้า พูดอะไรไม่อายปากเลยนะ
"อ๊ากกก ! พี่จิน ไม่ได้นะ" ผมพยายามจะอธิบายให้พี่จินฟัง แต่มันก็ไม่เกิดประโยชน์อะไร
"ทำไมเหรอ?"
"คือว่า ... เราเป็นพี่น้องกันนะ"
"ใครสนล่ะ...ไม่ใช่พี่น้องกันจริงๆวะหน่อยหนิ"
"ตะ...แต่ แต่ว่ามัน....เอ่อ"
"อย่าเถียงฉัน " พี่จินทำเสียงโหดใส่
"อ่า...." พูดไม่ออกแล้ว ทำไงดี (สมยอมเลยเมะ เชียร์ขาดใจ!!)
"ถ้าไม่อยากให้เป็นแบบนี้ งั้นก็บอกมาสิ..." เอ๊ะ ! พูดอะไรของเค้านะ
"บอก..บอกอะไรเหรอฮ่ะ ?" พี่จินค่อยๆโน้มหน้ามาที่ข้างใบหูของฉัน
"บอกสิ...ว่านายเกลียดฉัน บอกสิ...ว่านายไม่อยากเห็นหน้าฉัน บอกสิ...ว่าอยากให้ฉันไปให้ไกลๆให้พ้นไปจากนาย แล้วก็บอกสิ...ว่านายไม่ได้รักฉัน"
"..................."
"บอกมาสิ คาเมะ ! ทำไมไม่ตอบฉันล่ะ ?"
"เอ่อ...พี่จิน"
"ทำไมล่ะ ถ้านายไม่บอกฉันจะถือว่า นายไม่ได้เกลียดฉัน นายอยากเห็นหน้าฉัน นายอยากให้ฉันอยู่ใกล้ๆตลอด แล้วก็ นายรักฉัน"
"................."
"ตกลงมั๊ยล่ะ ?"
"ตกลง แล้วมันจะได้อะไร ในเมื่อพรุ่งนี้เช้า พี่ก็ต้องไปแล้ว"
"จะยากอะไรล่ะ ถ้านายรั้งฉันเอาไว้"
"พี่จิน!! พูดอะไรหน่ะ บทจะไม่ไปก็จะไม่ไปง่ายๆอย่างนั้นเลยเหรอ ? นั่นมันเรื่องเรียนต่อเชียวนะ !"
"แล้วไงล่ะ ~" ให้ตายสิ มันจะเป็นแบบนี้ไม่ได้หรอกนะ นั่นมันอนาคตของเค้าเชียวนะ ถ้ามันต้องจบลงเพราะฉัน ฉันคงไม่ให้อภัยตัวเองเด็ดขาด
"อ่าๆ พี่จิน พี่ต้องไปสิ นั่นมันอนาคตของพี่เชียวนะ" ผมพยายามเกลี้ยกล่อมไอคนตัวใหญ่แต่เหมือนเด็กให้ยอมซะดีๆ
"ไม่ ! ถ้าพี่ไป แล้วใครจะไปส่งคาเมะที่โรงเรียนล่ะ"
"ผมโตแล้วนะฮ่ะ"
"ในสายตาฉัน นายยังเป็นเด็กอยู่วันยันค่ำ"
"พี่หน่ะแหล่ะ ที่เป็นเด็ก!! พูดอะไรไป หัดมีเหตุผลบ้างสิ ไม่ใช่จะเอาแต่ใจตัวเองอย่างเดียว!!" ผมตวาดกลับไปเสียงดัง ทนไม่ไหวแล้วนะ เมื่อไหร่จะเข้าใจซักที
ฟึ่บบบบบบ !!
พี่จินผลักฉันล้มลงไปบนโซฟาที่อยู่ใกล้ๆ ฉันพยายามจะลุกหนี แต่ทว่า..ร่างใหญ่ได้ขึ้นมาัพันธนาการตัวฉันไว้หมดแล้ว ฉันคงหนีไม่พ้นแล้วสินะ
"คาเมะ ! นายจำได้รึเปล่า ? ที่ฉันเคยบอกว่า นายหน่ะ เอาทุกอย่างไปจากฉัน"
"ฮ่ะ.."
"ตอนนี้ นายเอาหัวใจฉันไปแล้วล่ะ"
~ THE END ~
------------------------------------------------------------------------------------------------------------
