Arioka part
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
เสียงเคาะประตูดังขึ้น ในขณะที่ผมนั่งเล่นอยู่ในห้องอยู่คนเดียว ใครจะมาหาตั้งแต่เช้าว่ะ
ไม่ใช่อิโนะจังแน่นอน เพราะถ้าเป็นหมอนั่นเขาคงไม่เคาะประตูอย่างเดียวหรอก เหอะ!!
ผมตัดสินใจลุกขึ้นไปเปิดประตูออกมา จะใครสักทีว่ะ ขี้เกียจเดา เปิดเลยละกัน
เอี๊ยดดดด เสียงประตูเปิดออก ต้องเข้าใจนิดนึงประตูมันโบราณ
"สวัสดีไดจัง อาบน้ำแล้วตัวหอมเชียว"
"มาทำไม ?" ผมมองเคย์โตะที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตรสักเท่าไหร่
เสื้อผ้าของเขาทุกชิ้นที่อยู่บนตัวของเขา ล้วนแต่เป็นของอิโนะจังทั้งนั้น ไม่เว้นแม้แต่
กางเกงใน...เอ้ยย !! นาฬิิกาเรือนนั้น.....
"เคย์โตะ ทำไมนายถึงใส่ไอนั่นมาได้ล่ะ"
ผมชี้ไปที่ข้อมือของเขาซึ่งตอนนี้มีนาฬิกาสีครีมอ่อนๆคล้องอยู่
"เพราะฉันชอบมันไง"
"แต่นั่นมัน......เป็นของฉันนะ ฉันเป็นคนซื้อให้อิโนะจัง"
"ฉันชอบมัน เพราะมันสวยดีแต่พอรู้ว่านายเป็นคนซื้อมา ฉันก็ยิ่งชอบไปใหญ่"
พูดไม่พอเขายังยื่นหน้ามาใกล้ๆ แล้วจรดริมฝีปากลงที่แก้มของฉัน
โดยที่ฉันไม่ทันรู้ตัวเลยสักนิด!!!!
"โรคจิต~!!" ผมตวาดไปทันทีที่รู้สึกตัว ไอหมอนี่มันจะมากเกินไปละ
^_^
"ปัญญาอ่อน"
^_^
"ดวกกก!!"
O_O "หืมม?? ดวกก!" เคย์โตะึย้อนถามผม
"เออ .... มึงอะแหล่ะ ดวกก!!" กูทนไม่ไหวล่ะ มึงนี่กวนกูอยู่ได้ วันเสาร์แสนจะสุขสบายใจของกู
แต่มึงมาทักทายกูแต่เช้า ถึงกูจะอาบน้ำแล้วก็ตามเถอะ !
"ไดจัง..พูดไม่เพราะเลยนะครับ"
"อะไร! ไปไหนก็ไปไป๊ รกห้องกลับไปบ้านอีเคย์ผัวมึงสิ!"
ทางด้านเคย์ซึ่งกำลังขับรถ ฮะ ฮะ ฮัดดด ชิ่วววววว~ ใครนินทากู <<(เมียมึง)
กลับมาโอคาไดต่อเถอะ ! ปล่อยอีเคย์มันขับรถไป
เหอะ! ถึงเมื่อก่อนจะเคยรู้สึกดีด้วย แต่ตอนนี้อารมณ์ความโกรธมันบังจนมิดหมดละ
ไม่สนอะไรแล้วทั้นนั้นล่ะ พาลให้หมดทุกอย่าง โอ้ยย~! ทรงผมหมอนี่มันเกะกะลูกกะตาจริงๆเลยโว้ยย
"เคย์โตะ! กลับบ้านไอ้เคย์ไปเถอะ"
"ไล่กันอย่างนี้ ไม่ใจร้ายไปหน่อยเหรอ?"
"ใจดีออก ฉันอุตสาห์ยกไอ้เคย์ให้เชียวนะ" ไม่ลงไม่เรียกมันแล้วอิโนะจังกล้าดียังไง
ยอมให้ไอหมอนั่นเอานาฬิกาของฉันไปใส่ได้อย่างไร ไอ้เคย์!!
"แต่ฉันอยากได้นายมากกว่า ยกให้รึเปล่าล่ะ" เคย์โตะปิดประตูห้องแล้วใช้มือยันเอาไว้
โดยมีไดกิยืนตัวสั่นอยู่ในอ้อมแขนนั้น
"เคย์โตะ ! ออกไปนะ" ท่าทางคนในการควบคุมของนายหัวเม่นจะไม่่ค่อยให้ความร่วมมือสักเท่าไหร่
ทว่าเคย์โตะกลับไม่ใส่ใจ ก้มลงไปกำลังจะแนบริมฝีปาก แต่เขากลับหยุดหายใจรดหน้าไดกิอยู่ตรงนั้น
เหมือนเป็นการหยั่งเชิงว่าคนตรงหน้าเขาจะหลบหรือจะอยู่เฉยๆให้เขาจูบ แต่ไดกิกลับไม่มีปฏิกริยาว่าจะหลบหรืออะไร ทำให้ริมฝีปากของเคย์โตะกดลงไปได้อย่างง่ายดายโดยที่ไม่มีการขัดขืนอะไรซักนิด !!
เวลาผ่านไปเกือบๆครึ่งนาที เคย์โตะละริมฝีปากออกมา นายเป็นคนยังไงกันแน่นะ
ไดกิ นั่นคือสิ่งที่เคย์โตะกำลังคิดอยู่ตอนนี้ เขาไม่เข้าใจทั้งที่เขาก็มีเคย์อยู่แล้ว
และเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านั้นไดกิยังยืนด่าแว้ดๆอยู่ตรงหน้า
แล้วนี่มันอะไรล่ะ มายืนนิ่งเป็นท่อนไม้ให้จูบอยู่อย่่างนี้นะเหรอ ?
"นายมันทุเรศที่สุด!!" นั่นเป็นคำแรก ที่เคย์โตะพูดออกมาหลังจากที่ทั้งสองคนเงียบอยู่นานกว่าห้านาที
"......."
ไดกิเงียบไปเหมือนจะตกใจซะด้วยซ้ำ เขาไม่รู้ความหมายที่คนที่เพิ่งจูบเขาพูดออกมาเมื่อกี๊
หมายความว่ายังไง ? เขาว่าเราอย่างนั้นเหรอ?
"ไดจัง! นายมันเลวที่สุด"
"......." ไดกิยังคงก้มหน้าเงียบ และคิดว่าเขาคงว่าเราจริงๆ
แต่ทำไมนะ เพราะอะไรทำไมถึงต้องพูดแบบนี้ เคย์โตะ ? ทำไมเหรอ?
ถึงในใจไดกิอยากถามมากเท่าไหร่แต่ปากมันก็ไม่คิดที่จะขยับและพูดมันออกไป
เขายังคงก้มหน้าเงียบอยู่อย่างนั้น
"นายมันบ้า! ไดจัง นายเป็นคนยังไงกันแน่ ตกลงว่านายรักใครกัน? รักไอเคย์หรือรักฉันล่ะ"
เคย์โตะตวาดเสียงดังใส่ไดกิ ซึ่งมันทำให้คนที่ถูกว่าสะดุ้งเล็กน้อย
"รักอิโนะจังสิ...นายน่าจะรู้นะ" เสียงหวานเล็กๆเล็ดลอดออกมาจากปากแบบขาดๆหายๆ
"แล้วมายืนให้จูบอยู่ตั้งนานทำไมว่ะ เป็นบ้าอะไรกันไดจัง!!!!"
ไดกิได้ยินแบบนั้นจึงเริ่มจับใจความได้ทีละนิดและประติดประต่อกัน
จนเข้าใจที่เคย์โตะพูดในตอนแรก ว่าเขาหมายความว่าอย่างไร
หยาดน้ำตาใสๆค่อยๆไหลลงมาอาบแก้มขาวๆให้มีรอยหม่นๆ
เขาทรุดตัวลงกับพื้นแล้วร้องไห้ออกมาโดยไม่อายสายตาหนึ่งคู่ที่กำลังมองเขาด้วยความสมเพชแค่ไหน
"เกลียด!....ฮึกก ฮึก" เสียงแผ่วเบาพูดออกมาได้หนึ่งคำจากนั้นก็โดยกลบด้วยเสียงสะอื้นที่ตามมาติดๆ
"หมายความว่าไง?"
"ฉะ..ฉันเกลียด"
"เกลียดฉันงั้นเหรอ ไดจัง? ขอโทษทีนะที่มาสร้างความวุ่นวายให้นายกับแฟนของนายหน่ะ"
เคย์โตะย่อเข่าลงแล้วยื่นหน้ามาพูดในระดับเดียวกับไดจังที่นั่งร้องไห้อยู่
"ไม่...ได้เกลียดนาย ฉันเกลียดตัวเอง...ที่สุด ฮึกก ฮืออ"
ไดกิพูดมา โดยที่น้ำตาันั้นมันไหลออกมาไม่มีท่าว่าจะหยุดสักที
"เห้ออ ! นายนี่นะ" เคย์โตะทนเห็นภาพคนตรงหน้านั่งร้องไห้อย่างนี้ไม่ไหว
ถึงในใจจะรู้สึกเกลียดเขามากขนาดไหน แต่ก็อดเห็นใจไม่ได้อยู่ดี
เขานั่งคุกเข่าลงแล้วใช้แขนพาหัวของไดกิมาซบลงที่ไหล่ปล่อยให้เขาร้องไห้ไปอย่างนั้นจนกว่าจะสบายใจ
เคย์โตะคิดว่าบางทีไดจังอาจจะคิดอะไรได้มากขึ้นหลังจากวันนี้เป็นต้นไป
ขณะที่เคย์โตะกำลังปลอบใจไดกิที่ร้องไห้อยู่
เขาได้คิดถึงเมื่อหลายวันก่อน....
วันที่เขาได้ก้าวเข้ามาในชีวิตของอาริโอกะ ไดกิ
เหมือนความทรงจำมันฉายย้อนกลับไป
ภาพไดจังยืนหนาวสั่นรอใครบางคน
ภาพไดจังโทรศัพท์หาคนที่กำลังรออยู่
ภาพไดจังตวาดใส่คนในโทรศัพท์แว้ดๆ
ภาพไดจังทำหน้าเศร้าเมื่อปลายสายตอบกลับมา
ภาพไดจังร้องไห้เสียใจเมื่อทะเลาะกัน
และก็ภาพไดจังล้มลงหมดสติไป
เพราะเหตุการ์ณวันนั้นทำให้เขาได้มารู้จักผู้ชายที่น่ารักคนนี้ และหลังจากนั้นก็ทำให้ได้รู้จักกับผู้ชายอีกหนึ่งคน
มันย้อนกลับไปอีกครั้ง
ภาพรถยนต์ราคาแพงที่กำลังจะเฉี่ยวชนเขา
ภาพผู้ชายเจ้าของรถลงมาโวยวายที่ผมไปเดินตัดหน้ารถของเขา
ภาพผู้ชายที่ฉุดกระชากลากผมไปให้ขึ้นรถของผม
ภาพผู้ชายที่ขู่จะเอากระเป๋าเงินอันว่างเปล่าที่ผมเพิ่งสั่งทำมาจากร้านของผมไป
ผู้ชายปากร้ายคนนั้นเห็นแค่แว๊บเดียวผมก็จำได้นั่นมันคนที่อยู่ในหน้าจอโทรศัพท์มือถือของไดจัง
เพราะเขาเป็ผู้ชายที่ไดจังเรียกชื่ออยู่ตอนเวลาในขณะที่กำลังหลับ
ผมทำแบบนี้ เพียงเพราะแค่อยากสนุก พอทำไปตอนแรกๆมันก็สนุกอยู่ แต่จริงๆแล้วมันทำให้เข้าใจว่า "ความรัก"
มันไม่ใช่แค่เข้าใจ อยู่ด้วยกันใกล้ๆกันอย่างเดียว มันมากกว่านั้นหลายสิบเท่า
เวลาแค่ไม่กี่วันที่ผมเข้ามา ทำให้ชีวิตของคนสองคนมันเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ เหอะ! ให้ตายสิ....
ใจคนมันเปลี่ยนไปง่ายดีจังนะ.....
เปลี่ยนไปแค่ช่วงเสี้ยววินาทีเท่านั้น.....
ขอโทษนะไดจัง แต่มันเป็นไปแล้ว
เรื่องที่เกิดขึ้นผมไม่รู้ว่ามันบังเอิญหรือเพราะอะไรกัน ?
"ไดจังนายคงเข้าใจแล้ว เพราะฉะนั้น นายอย่าร้องไห้เลยได้ไหม?"
"ฉันเข้าใจทุกอย่างดี.....นายไม่ผิดหรอก เคย์โตะ ขอบคุณนะ"
ไม่ว่าจะยังไง ? ต่อให้วันนี้เขาทั้งคู่จะไม่ได้มีความรู้สึกเหมือนอย่างเดิม แต่ถ้าเขาเกิดมาเป็นของกันและกันจริงๆ สักวันเขาก็คงได้มาพบกันและรักกันอีกครั้ง
........................................................................................................................
ืื
ท่ามกลางความเงียบสงบในห้อง ห้องหนึ่ง
เสียงฝีเท้าหนึ่งก้าวเข้ามาอย่างเชื่องช้า
ตึก
ตึก
ตึก
"อิโนะจัง" เสียงเล็กเรียกชื่อคนที่นั่งหลับตาอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่เพียงลำพังอยู่ในห้องมืดๆ
เจ้าของชื่อเบิกตาขึ้นมองร่างบางที่เดินมาหยุดตรงหน้าเพียงชั่วครู่ ก่อนที่จะฉุดข้อมือให้คนตัวเล็กลงมานั่งบนตักของเขา เคย์ช้มือทั้งสองข้างโอบเอวคนรักจากด้านหลังเอาไว้แนบกาย ศรีษะของเคย์ซบลงบนหัวไหล่ของไดจัง สองมือกอดแน่นขึ้นเหมือนต้องการความอบอุ่นจากร่างกายนี้
"คิดถึง" คำพูดสั้นๆที่หลุดออกมาจากปากเคย์ ทำให้หยดน้ำตาเล็กๆหยดลงมาจากดวงตาคู่สวยของไดกิ สองสามวันนี้เขาร้องไห้มากี่ครั้งแล้วนะ ไดกิคิดกับตัวเอง เคย์จะรู้ไหมว่าสามวันก่อนเขาทำอะไรลงไปบ้าง
"ขอโทษนะอิโนะจัง ฮึกก" เสียงสะอื้นที่ไม่อาจจะกลั้นเอาไว้ได้อยู่ ไดกิปล่อยมันออกมาไม่ยั้ง
"........" เคย์เงียบ แล้วจูบเบาๆที่ข้างใบหูของไดจัง
"ฉันผิดเอง"
"นายจูบกับเคย์โตะ" ประโยคยาวประโยคแรกที่เคย์พูดออกมา
"นายรู้"
"อืม...รู้ตั้งนานแล้ว"
"ฮึกก ฮืออออ" ไดจังไม่รู้จะพูดอะไรต่อไป จึงมีแต่เสียงสะอื้นและหยดน้ำตาออกมาแทน
"ฉันเกลียดนาย ไดกิ นายมันเลว!!" เคย์พูดออกมาเสียงดังลั่นแล้วผลักไดกิออกจากตัว ร่างบางล้มลงกระแทกกับพื้นห้อง
"ฉันก็เกลียดตัวเองเหมือนกัน ฉันเกลียด เกลียดที่ไม่เชื่อใจนาย เกลียดที่ไม่ไว้ใจ เกลียดที่พูดว่ารักนายแต่ก็ยังไปยืนจูบกับคนอื่น!!"
"โถ่เว้ยย !!!! " เคย์ลุกขึ้นแล้วใช้ฝ่ามือของตัวเองตบเข้าที่หน้าของไดกิเข้าอย่างจัง
เผียะ !!!
ไดกิก้มหน้าร้องไห้แต่ไม่ใช่เพราะเจ็บ เขาคิดว่านี่คือสิ่งที่เขาควรจะได้รับมัน ความจริงมันน่าจะมากกว่านี้ซะด้วยซ้ำ !
"ฉันขอโทษ....เจ็บมั๊ย?" เคย์ก้มลงไปแล้วใช้มือแตะเบาที่รอยแดงบนหน้าของไดกิ
"ไม่เจ็บ.."
"ไม่เจ็บแล้วร้องไห้ทำไม.....?"
"อิโนะจัง! นายรู้มั๊ย? ตลอดมาฉันไม่เคยเชื่อใจนายเลยสักครั้ง ตอนนี้ฉันรู้แล้วละ ฉันเข้าใจทุกอย่างความผิดไม่ได้อยู่ที่เคย์โตะ แต่เป็นฉันเองที่ผิด ความจริงแล้วเคย์โตะไม่ได้ทำอะไรเลย เขาแค่เล่นสนุกของเขา แต่เป็นเพราะเราสองคนเองที่ไม่เชื่อใจกัน ความจริงเรื่องแค่นั้นมันคงไม่ทำให้คนทะเลาะกันง่ายๆหรอกใช่มั๊ยล่ะ"
"........."
"แต่เพราะเราฉันเองแหล่ะ ขี้ระแวงไม่เชื่อใจ แถมยังเผลอใจไปง่ายๆ จูบกันคนอื่นทั้งๆที่มีนายอยู่แ้ล้วทั้งคน!"
เคย์ช้อนปลายคางของคนรักขึ้นมาแล้วบรรจงจูบลงไปอย่างหนักหน่วง ไดกิอยู่เฉยรอรับจูบนั้นอย่างเต็มใจ เพราะไม่แน่ต่อไปอาจจะไม่มีแบบนี้อีกแล้วก็ได้ เคย์โอบหลังไดกิเอาไว้แน่นในขณะที่ไดกิก็ใช้มือคล้องรอบคอเคย์ไว้เหมือนกัน จูบหนักๆค่อยๆผ่อนเบาลงกลายเป็นจูบที่อ่อนโยน หวาน และรู้สึกดีที่สุดเท่าที่เคยเป็นมา น้ำตาของทั้งสองไหลลงมารวมกันแทบจะเป็นสายเดียว ทั้งสองละริมฝีปากออกจากกันช้า และโผเข้ากอดกันแนบชิด เนิ่นนานจนร่างกายมันแทบจะรวมกันเป็นหนึ่ง ใจนึงก็อยากอยู่อย่างนี้ไปนานๆ อีกใจก็อยากจะจบมันลง
"ไดจัง"
"อือ"
"ฉันเกลียดนาย"
"อืม ฉันเข้าใจ"
ทั้งสองยังไม่ละออกจากกันแต่กลับกอดรัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ เคย์จรดริมฝีปากลงไปอีกครั้ง แต่ทว่าจูบคราวนี้มันหนักกว่าครั้งที่แล้วหลายเท่า รวบรวมความเกลียดชังทั้งหมดที่เขามีใส่ลงไป เคย์จูบไดกิราวกับว่าเขาจะพรากเอาลมหายใจทั้งหมดที่เหลืออยู่ไป
ตอนนี้ลมหายใจของไดกิเริ่มขาดห้วง ไดกิจึงรีบผละออกมาก่อน
"ฉันหายใจไม่ออก" ไดกิพูดเสียงเลิ่กลั่ก
"ไดกิ ลมหายใจของนายมันต้องเป็นของฉันเท่านั้น"
"แต่นายเกลียดฉัน"
"ใช่ๆ ฉันเ้กลียดนาย เพราะฉนั้นฉันจึงอยากได้ลมหายใจทั้งหมดของนายไงที่รัก" เคย์ยิ้มโรคจิต ไดจังคิดว่าเขาคงเพี้ยนไปแล้วมั๊ง
"อิโนะจัง" ไดกิเรียกชื่อเคย์อย่างที่เขาเคยเรียกทุกวัน
"ครับ ที่รัก"
"นายมันบ้า อยากได้มันนักเหรอ เอาไปสิ เอาไปให้หมดเลย ฉันไม่อยากเหลือมันไว้อีกแล้วล่ะ!!" ทันทีที่ไดจังพูดจบเคย์ก็รีบครอบครองลมหายใจนั้นอีกครั้ง เขาพยายามรวบรวมลมหายใจของคนรักทั้งหมดขึ้นมาไม่ให้เหลือไว้สักนิดเดียว แต่ทว่าร่างบางที่กำลังจะหมดลมหยุดนิ่งไม่เคลื่อนไหว เคย์จึงหยุดการกระทำไว้แค่นั้น
"ที่รัก" เคย์เขย่าเรียกคนรักที่กำลังหลับตาพริ้มอยู่ในอ้อมแขนของเขาเบาๆ
ไดกิค่อยๆลืมตาออกมาช้าๆ
"ทำไมไม่เอาไปให้หมดล่ะ ?"
"ฉันเกลียดนายนะ....ที่รัก" เคย์เลี่ยงที่จะตอบคำถามของคนรัก แต่ดันพูดประดยคหนึ่งออกไปแทน
"อืม" ไดจังใช้มือยันตัวขึ้นจากพื้น
"ไปซะ!" เคย์ก้มหน้าพูดเพื่อหลบตาไดจัง เขากลัวว่าถ้าเกิดเขาเงยหน้าขึ้นมองดวงตาใสๆนั้นไป เขาจะทนไม่ได้อีก
"ฉันไปนะ...ดูแลตัวเองด้วยอิโนะจัง"
ไดกิลุกขึ้นปาดน้ำตา แล้วเดินออกไปจากห้องนั้น เคย์มองปลายเท้าที่เดินออกไปและพยายามจะคิดว่า ลมหายใจของเขาก็ไม่ใช่ของเรา และเขาก้ไม่มีวันเดินย้อนกลับมา เหมือนน้ำตาของเขาซึ่งตอนนี้มันไหลออกมาและไม่มีวันที่มันจะไหลกลับเข้าไปอีก
"โชคดีนะ....ที่รัก"
...............................................................................................................................................
~The end~
เป็นไงบ้างตอนนี้ อีเคย์โรคจิตเนอะ *ตบคว่ำ*
มีความสุขจริงๆกับตอนนี้ ไม่คิดว่ามันจะจบแบบนี้ด้วยซ้ำ กร๊ากกก
คือตอนแรกกะจะให้คนนึงอกหัก เจ็บคนเดียว
แต่ไหงมันไม่เหลือใครล่ะ T^T
ชอบไม่ชอบก็บอกกันนะ <3<3
ไม่แน่วันไหนอารมณ์ดี เรื่องนี้อาจจะมีตอนพิเศษก็ได้นะ ฮิๆ
