Title: [SF OkaKeiDai] ไม่มีตรงกลาง
Writer: Burne' (Tae)
Pairing: OkaKeiDai [Okamoto Keito,Inoo Okei,Arioka Daiki]
ท้องฟ้าสีเทาครึ้มๆเหมือนมีลางบอกเป็นนัยๆว่าฝนกำลังจะเทลงมาในอีกไม่ช้า ชายหนุ่งร่างบางหน้าตาน่ารักคนหนึ่ง กำลังยืนรอใครบางคนที่จะมารอรับเขาเนื่องในโอกาสวันสำคัญของเขาทั้งสองในวันนี้ แต่ทำไมกันนะ ฟ้าฝนถึงไม่เป็นใจเอาเสียเลยนี่
"เคย์นะเคย์ นี่มันกี่โมงแล้วเนี่ย!! ทำไมป่านนี้ยังไม่มาอีก มันสายจะเกือบชั่วโมงแล้วนะ เหอะ!" ชายหนุ่มบ่นกับตัวเองเบาๆ พลางกดโทรศัพท์หาคนที่เขากำลังรออยู่
ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด
"ฮัลโหล !!! อิโนะจังนี่มันสายมากแล้วนะ ทำไมยังไม่มาอีกหา จะให้ฉันยืนรอทั้งๆที่ฝนใกล้จะตกแบบนี้นะเหรอ หนาวจะตายอยู่แล้วเนี่ย ไหนบอกจะมารับตอนหกโมงไง นี่มันจะทุ่มแล้วรู้มั๊ย !!!" คนที่รอกรอกเสียงลงไปตามสายโทรศัพท์โดยไม่เปิดโอกาสให้ปลายสายได้พูดทักทายก่อน
"ไดจัง ~ ใจเย็นๆก่อน ฉันขอโทษนะ คือว่าติดธุระน่ะ ขอโทษจริงๆไดจัง ขอโทษที่ฉันทำมันพังลงหมด ทั้งๆที่วันนี้มันวันสำคัญแท้ๆ" ปลายสายตอบกลับมา
"นี่อิโนะจัง มาไม่ได้ทำไมไม่บอกกันก่อน ปล่อยให้ฉันยืนรอตากลมหนาวๆอยู่เนี่ยนะ แล้วนี่มันอะไรกันหล่ะ วันนี้เมื่อปีที่แล้วเราสัญญากันแล้วนะเคย์ ว่าปีหน้าเราจะไปดูดอกไม้ด้วยกันหน่ะ !!"
"ไดจัง อย่าโกรธสิ ไม่เป็นไรนะ ดอกไม่หน่ะ ไว้ดูเมื่อไหร่ก็ได้ แต่ขอโทษฉันไม่ว่างจริงๆเข้าใจกันบ้างได้มั๊ย ?? อย่าทำตัวเป็นคนไม่มีเหตุผลแบบนี้สิไดจัง!!" ปลายสายตอบกลับมาเสียงดุ ทำให้หนุ่มน้อยคู่สนธนาแทบจะลุกเป็นไฟ
"อีชายย !!! พูดแบบนี้ได้ไง ว่าฉันไม่มีเหตุผลเหรอ นายสัญญาแล้วหนิ เพราะนายน่ะแหล่ะ ที่ผิดคำพูด"
"เหอะ ! ถ้าคืนนายยังพูดไม่รู้เรื่องแบบนี้นะไดจัง ฉันว่าเราอย่าคุยกันเลยดีกว่า แค่นี้ก่อนนะ พอดียุ่งมาก ไม่มีเวลาไปสนใจเรื่องแบบนั้นหรอก ไว้ค่อยคุยกันทีหลังเถอะ"
ติ๊ดด !!!
เสียงกดตัดสาย ทำให้หน้าของชายหนุ่มหน้าตาสดใสยิ้มสวยคนนี้ต้องเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา เขาทรุดตัวลงกับพื้นเอามือปิดหน้า สายฝนค่อยๆเทลงมาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาเรื่อยๆ
"อิโนะจัง~ ถ้าฉันจะทำให้นายรำคาญขนาดนี้นะ........ฮึกก.." เสียงพูดค่อยๆเบาลงพร้อมกับสติที่ค่อยๆหายไป
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Arioka Daik Part ><
ง่าววว ~ ทำไมมันถึงได้เวียนหัวขนาดนี้เนี่ยยย !!! เจ็บตาจัง ผมค่อยๆลุกขึ้นมาจากเตียงนุ่มๆ(ของใครว่ะ??)
เห้ออ !! ที่นี่มันที่หนายยยยย ??? ผมกวาดสายตามองไปรอบๆห้องที่ผมนอนอยู่ตอนนี้ ไม่ใช่ห้องผมแน่ๆ ห้องอิโนะจังก้ไม่ใช่ชัวร์ ผมจำได้ห้องมันกางเกงในต้องอยู่ที่หัวเตียง (รู้ได้ไงอ่ะได กิ้วๆ) แล้วนี่มันที่ไหนกันนะ
"ตื่นแล้วเหรอ ?" เสียงหนึ่งดังขึ้นมาพร้อมกับถ้วยชาหอมๆในมือของเขา
"นะ..นาย นายเป็นใครกัน ?" ผมถามขึ้นเมื่อเห็นผู้ชายที่อยู่ตรงหน้า เขาหน้าตาไม่คุ้นซะเลยแฮะ
"งั้นก็ทำความรู้จักเลยละกันนะ ผมชื่อ โอคาโมโตะ เคย์โตะ ครับ"เขาวางถ้วยชาลงบนโต๊ะข้างเตียงแล้วลงมานั่งที่ขอบเตียงข้างๆตัวผม หมอนี่น่ากลัวแฮะ ==b
"นายเป็นใครน่ะ แล้วทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ ?"
"นี่ไม่คิดจะแนะนำตัวกันหน่อยเลยเหรอครับ ใจร้ายไปมั๊ยคุณน่ะ" อ้าวว! ร้ายลึกจริงๆอีคนนี้ เอาไงดีว่ะ ถ้ามันเป็นดจรหรือพวกฆาตรกรรมโหดขึ้นมาล่ะ ฉันจะทำยังงายยยย อิโนะจังง ช่วยด้วย !!
"นี่คุณครับ ไม่ต้องกลัวผมหรอก ผมไม่ใช่พวกโจรฆาตรกรรมอะไรซักหน่อย" เหวยย !! อ่านใจเราออกด้วยแฮะ น่ากลัวว ~
"อ่าๆ ผมชื่่อ อาริโอกะ ไดกิครับ" อ้าวว แล้วบอกไปทำไมว่ะตรู ไม่ทันละ ตายก็ตายดิ
"ชื่อเพราะจังนะ ไดกิ งั้นเหรอ ฮ่าๆ ดื่มชาหน่อยละกัน จะได้ดีขึ้น" หนอยย อีหัวเม่น บังอาจมาเรียกชื่อ เหอะ!
โอคาโมโตะส่งถ้วยชาร้อนๆมาให้ผม ผมรับมันมาแล้วดื่มมันเข้าไป จริงๆก็อยากกินหรอกนะ แต่กลิ่นมันเชิญชวนจริงอ่ะ ทนไม่ไหว
"กินช้าๆก็ได้ครับ ไดจัง ♥"
แค่กๆ แค่กกกๆ แฮ่ๆ
"นั่นไงบอกแล้ว ว่าให้กินช้าๆ" โอคาโมโตะ ว่าพลางเดินไปหยิบกระดาษชำระเช็ดปากให้ผม
"มะ..เมื่อกี๊ นายเรียกฉันว่าอะไรนะ ?" ผมหันไปถามเขา
"ไดจังไง เรียกไม่ได้เหรอ ?" ไดจัง ไม่เคยมีใครเรียกแันแบบนี้นะนอกจากอิโนะจังกับแม่ของฉัน แล้วมึงเป็นใคร !! อีหัวเม่น
"ดะ...ได้" อีกแล้วว นี่ไดกิๆ ฟังฉันๆ อย่าไปหลงคารมของหมอนั่น อย่านะไดกิ ไปตกลงทำไมกัน เห้ออ! เกลียดตัวเองจริงจัง
"โอเค งั้นผมจะเรียกว่า ไดจัง ล่ะกันนะ มันน่ารักเข้ากับคุณดีนะผมว่า" นายเม่นพูดพร้อมหันหน้ามามองตาฉัน โอยย ไดกิ อย่าเผลอใจเด็ดขาด เรามีอิโนะจังแล้วนะ(ถึงแม้ว่าจะโกรธกันอยู่)
~ไดจัง ! รับโทรศัพท์ด้วย สามีโทรมา รีบๆรับไม่งั้นโดนจูบ~
กรี๊ดดดดดด ~ อิโนะจัง โทรมาทำไมตอนนี้ อายชะมัด เสียงบ้าเสียงบออะไรว่ะ ผมเหลือบตาไปมองนายหัวเม่น หมอนั่น ก้มหน้าแล้วหัวเราะเบาๆ อารายฟร่ะ ขายขี้หน้าชมัดเลย
"ฮัลโหล !! มีอะไรหา ?" อิโนะจังนะ โทรมาทำไมตอนนี้
"ไดจัง !! อยู่ไหนเนี่ยย ไปหาที่คอนโดก็ไม่เจอ ฉันรอนายทั้งคืนเลยนะ รู้บ้างมั๊ย!!"
"เรื่องของนายสิ อิโนะจัง ฉันสบายดี ! ไม่ได้เป็นอะไร ยังไม่ตายด้วย !!!" เหอะ! ทีตอนพูดกับฉันล่ะอิโนะจัง ตวาดใส่บ้างอะไรบ้าง ทีตอนนี้ทำมาเป็นห่วงให้ตายเถอะ !
"นี่ไดจัง นี่เราจะพูดกันดีๆไม่ได้เลยใช่มั๊ย ? ช่วงนี้นายเป็นอะไรกัน ทำไมอารมณ์ร้อนนัก ประจำเดือนไม่มารึไง !!"
"หยาบคายยย ! ที่สุด ฉันก็เป็นผู้ชายเหมือนนายนะแหล่ะ! ไอบ้า หุบปากไปเลยนะ" หนอยอีชายเดี๋ยวนี้หัดปากหมาเรอะ !
"ช่างเถอะ! ตอบฉันมาสิ ว่าตอนนี้อยู่ที่ไหน ?"
"ไม่เกี่ยวกับนาย แันจะอยู่ไหนก็เรื่องของฉัน"
"เหอะ! ไดจัง นี่นายยังเห็นฉันเป็นแฟนอยู่มั๊ย ?"
"ฉันไม่มีแฟนหัวฟูเอาแต่ใจแบบนายหรอก แค่นี้แหละ !"
ติ๊ดดด !!!
คราวนี้เป็นตาของผมบ้างที่เป็นฝ่ายกดตัดสายหมอนั่น นายทำเกินไปแล้วอิโนะจัง เมื่อวานถ้าไม่ได้นายหัวเม่นมาช่วยไว้ ผมคงนอนอืดตายตรงนั้นแหละ เหอะ! ดูท่าทางไม่ค่อยดีเลยแฮะช่ความสัมพันธ์ของเราสองคนช่วงนี้ ยั่วโมโหให้ได้ตลอดสินะ นายเคยบอกว่า ไม่ว่าจะยังไง ก็ไม่มีอะไรมาแทรกระหว่างเราสองคนได้นี่นา แล้วตอนนี้มันอะไรกัน ขนาดไม่มีใครมาแทรกทำไมมันถึงได้แย่อย่างนี้นะ (แน่ใจนะไดจังว่าไม่มีใครแทรก.....//เหลือบไปมองอีเม่น)
"เป็นอะไรรึเปล่าไดจัง ?"
"หืมมม!!! " อ๊ากกกตกใจหมด ลืมไปเลย คิดเพลินจนลืมไปว่ามีบุคคลที่สามอยู่ด้วย
"ดูเครียดๆนะ เป็นอะไรมากรึเปล่า ?" นายเม่นเอื้อมมือมากำลังจะแตะหน้าผากของผม ไม่รอช้าผมรีบปัดมันออกทันที
"ไม่ๆ ผมไม่เป็นเป็นไรหรอก ขอบคุณมากนะ คุณโอคาโมโตะ ชาอร่อยมากเลย ผมคิดว่าผมรบกวนคุณมามากพอแล้วล่ะ ขอตัวก่อนนะ ผมต้องไปแล้ว ขอบคุณจริงๆนะที่เก็บผมมาจากข้างถนน (แหม! ไดก็) ลาก่อนนะ"
ทันทีที่พูดจบผมรีบหยิบกระเป๋าของผมแล้วเดินออกไป ทว่า...
"ไดจัง !!! " เสียงหนึ่งรั้งผมเอาไว้ ทำให้ผมต้องหันหลังกับไปอีกครั้ง
"หืมมม??"
"ไม่ต้องเรียกคุณโอคาโมโตะหรอกนะ เรียกเคย์โตะก็พอมันยาวไปน่ะ" นายเม่นเกาหัวแกรกๆด้วยความอาย
"อะ...อ่ออ..ได้สิ เคย์โตะ เคย์โตะ งั้นผมจะจำไว้นะ ไปก่อนล่ะ ขอบคุณมากๆเลย"
------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Inoo Kei Part ><
เอี๊ยดดดดดดดดดดด !!!!
ผมเหยียบเบรครถกระทันหัน เมื่อเห็นผู้ชายคนหนึ่งวิ่งตัดหน้ารถของผม เกือบไปแล้วมั๊ยล่ะ ! แล้วจะมาวิ่งตัดหน้ารถทำไมว่ะ ลูกกะตามีตั้งสองอันหัดใช้ให้เป็นประโยชน์ซะบ้างสิ == เพื่อเป็นมารยาทที่ดี ผมต้องลงไปดูเขาสินะ
ว่าแล้วผมก็เปิดประตูลงไปดูอาการของผู้ชายคนนั้น
เอ๊ะ !! ไม่ได้เป็นอะไรหนิ แล้วทำไมมานั่งเอ๋ออยู่ตรงนี้ล่ะ ไม่รีบไปซะที
"นี่ๆ นายน่ะ จะนั่งอยู่ตรงนั้นอีกนานมั๊ย? ลุกขึ้นมาได้แล้วอย่ามาทำสำออยหน่อยเลยน่า"
"............" เงียบบ
"เฮ้!! นายน่ะ ลุกขึ้นมา อย่าให้ฉันต้องไปลากมานะ"
"............" เงียบบ
"ให้ตายเถอะ-- นี่ตกลงพูดภาษาคนไม่รู้เรื่องสินะ" วันนี้มันเป็นวันบ้าอะไรกันว่ะ ? ทะเลาะกับไดจัง แล้วยังจะมาเจอคนปัญญาอ่อนอีก ผมเดินไปที่ตรงหน้าของนายคนนั้น แล้วยื่นมือไปข้างหน้าเขา
"ลุกขึ้นมา !!"
"........" หมอนั่นเงยหน้าขึ้นมามองผม แต่ยังคงเงียบอยู่
"ฉันบอกให้นายลุกขึ้น ได้ยินมั๊ย ?" ไอบ้านั่นสะดุ้งแล้วรีบลุกขึ้นยืนอย่างลุกลี้ลุกลน จะอะไรกันนักกันหนาว่ะ กะอีแค่ รถเฉี่ยวแค่นี้ ตกใจอะไรขนาดนั้น
"มานี่ก่อนมา" ผมคว้าข้อมือนายนั่นแล้วเปิดประตูรถให้เข้าไปนั่งสงบสติอารมณ์ด้านใน ก่อนที่ผมจะเดินไปนั่งที่ขนขับ
"อยากตายรึไง เดินตัดหน้ารถคนอื่นเขาหน่ะ หัดดูตาม้าหัวเรือวะบ้างนะ"
"ตาม้าตาเรือ" เข้าแก้ประโยคให้ เห!! นั่นประโยคแรกเลยนะที่เข้าเปิดปากออกมา
"นายพูดได้ด้วยเหรอ ??"
"ได้....ได้..ได้ได้สิ" ทำไมเขาถึงได้พูดแปลกๆนะ
"นายเป็นอะไรรึเปล่า ?" ผมถามไป ชักจะแปลกๆซะแล้วสิ คนนี้หนิ !!
"หืออ!! ผมเหรอ ผมเป็นอะไรงั้นเหรอ ? แล้วคุณคือ....?" ผมตบหน้าผากตัวเองหนึ่งที โอ้ยย หมอนี่มันจะบ้าเกินไปแล้วนะ
"นี่ฟังฉันดีๆนะ นายน่ะ วิ่งตัดหน้ารถฉัน" ผมพยายามจะอธิบายให้เขาเข้าใจ
"อย่างงั้นเหรอ ?" เขาเกาหัวแกรกๆ เหมือนงงเล็กน้อย ชักจะไปกันใหญ่แฮะ
"อืม...แล้วบ้านนายอยู่ไหน ฉันจะไปส่ง" ผมไม่อยากจะปวดหัวไปมากกว่านี้อีกแล้ว จึงตัดปัญหาพาหมอนี้ไปเก็บที่บ้านของมันซะ ปวดหัวจริงๆ เรื่องไดจังก็ยังไม่สะสรางยังจะมาเจอคนสติไม่ดีอีก
"บ้านฉันเหรอ....อ้าวว นี่ฉันไม่ได้อยู่กับนายหรอกเหรอเนี่ย ??"
มันจะมากไปแล้วนะ ฉันขอพูดอะไรหน่อยได้มั๊ย
นี่-มัน-อะไร-กัน-ว่ะ
"อย่ามาล้อเล่นนะ บอกมาดีๆ ว่าบ้านนายอยู่ไหน !!!" ผมเริ่มขึ้นเสียง เหอะ อะไรกัน บ้านตัวเองจำไม่ได้รึไง
"ผมไม่รู้ นายรู้ก็ขับไปสิ"
"จะกวนประสาทฉันอีกนานมั๊ยฮ่ะ !!! นายเป็นใครกันแน่ ? "
"ผมรู้แต่ ผมชื่อ......ชื่อ...ชื่ออะไรน้าา.....?"
"บอกมา...!!"
"อ่อ....ชื่อ...ชื่อ...ชื่อเคย์โตะ ใช่ๆ ผมชื่อเคย์โตะ"
เคย์โตะ กูไม่ญาติชื้อนี้เฟ้ยย !!! มึงเป็นใคร
"แล้วบ้านนาย....อยู่ที่ไหน ?"
"ไม่รู้.." บ้าสิ ไม่รู้ได้ไง ตอนเดินมา มันเดินมาจากไหนกัน
"ต่างด้าวรึเปล่านายน่ะ ?"
"ต่างด้าวคือ....?" จะบ้าตาย ในโลกนี้จะมีใครโง่และซื่อบื้อเหมือนนายนี่อีกมั๊ยนะ ถ้าไม่รวมไดจัง (ได:กลับบ้านมึงตาย!!)
"ฉันจนปัญญากับนายล่ะ เอากระเป๋าตังค์มานี่"
"หือ ! เอาไปทำไม ฉันไม่มีเงินนะ" หมอนั่นทำตาโต
"เอามาเหอะน่า นายคิดเหรอว่าหน้าอย่างฉันเนี่ย หล่อขนาดนี้จะเป็นโจรได้อย่างไร"
"เหอ เหอ เหอ เอาไป" เคย์โตะส่งกระเป๋าตังค์มาให้ฉัน แล้วทำเสียงประหลาด อะไรว่ะ หมอนี่แปลกจริงๆด้วย
ผมค่อยๆเปิดกระเป๋าสตางค์ของเคย์โตะเปิดดู ข้างในนั้นไม่มีอะไรเลย ไม่มีอะไรที่จะสามารถระบุได้ว่าเขาเป็นใครมาจากไหน หรือแม้แต่ชื่อเต็มๆของเขา มีเพียงแต่กระดาษโน้ตแผ่นเล็กๆที่เขียนคำว่า 'เคย์โตะ' เอาไว้
แล้วทีนี้ฉันจะทำยังไงดีล่ะ
"นายเดินมาจากไหนเมื่อกี๊หน่ะ ก่อนที่จะตัดหน้ารถฉัน" ผมถามเขาไปเผื่อว่ามันจะช่วยอะไรได้มากขึ้น
"จำไม่ได้"
และมันก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลยสักนิด ==b
------------------------------------------------------------------------------------------------------
...TBC...
รอตอนต่อไปนะคะคนดีของฉัน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น