หยุดดดด อ่านตรงนี้ก่อน
ไม่ได้มีเจตนาไรนะ ฟิคเก่าแล้ว แค่ย้ายมาเก็บไว้ที่นี่เฉยๆ
น้องชายของผม
Jin :D
"จิน !! เสร็จยังลูก ไปส่งน้องที่โรงเรียนได้แล้ว" เสียงแม่ดังลอดเข้ามาใน้ห้องนอนของผม โอ้ยย อะไรแต่เช้าว่ะ วันหยุดทั้งที ต้องไปส่งไอน้องชายงี่เง่านี่อีก ให้ตายเหอะ !!
"จะเสร็จแล้วแม่ แป๊บนึง" ผมหยิบ รองเท้าสุดแพงแสนไฮโซ โอ้ลั้นล้า (มึงบ้าป่าวว่ะอีจิน) ไอน้องชายเวรอะไรนั่นมันก็ดีอย่างนึงอ่ะนะ ที่ช่วยเช็ดรองเท้า ทำงานบ้าน เก็บของ ซักเื้สื้อผ้าให้ผม ผู้ชายหรือผู้หญิงกันแน่ฟร่ะมันดีทุกอย่างอ่ะ แต่ติดที่ว่ามันชอบแย่งความสนใจ และโคตรจะซื่อบื้อนี่สิ
"อรุณสวัสดิ์ฮ่ะ พี่จิน" นายตัวเล็ก ทักทายผมด้วยหน้านิ่งๆ แบบสั่นๆเหมือนเดิมทุกวัน ไม่รู้มันจะกลัวอะไรผมนักหนา
"สวัสดีคาเมะ" ผมตอบกลับไปสั้น แล้วหยิบขนมปังในจานใส่ปาก
"จิน เราเป็นพี่พูดกับน้องดีๆ หน่อยสิ นั่นไง น้องมันถึงได้กลัวแกนักไอลูกคนนี้หนิ"
"โอ้ยย !! ผมเจ็บนะแม่" แม่นี่อะไรกันนักกันหนา ว่าไม่พอยังเดินมาหยิกผมอีก เหอะ ! เข้ากันดีนักนะ ใช่เซ่ ผมมันไม่สำคัญเท่าน้องหนิ ได้ลูกชายคนใหม่มา ลืมผมเลยใช่มั๊ยล่ะ เหอะ ! คาเมะ เหรอ คาเมะ นายนี่จะเอาทุกอย่างไปจากฉันหมดเลยใช่มั๊ย ??
"จิน ไปส่งน้องดีๆนะลูก ขับรถดีๆนะ"
"หนวกหูหน่า " ผมทำเป็นไม่ใส่ใจ แล้วเปิดประตูรถเข้าไปทันที
"ยืนบื้อ อยู่ทำไมล่ะ ขึ้นมาสิ !! " ผมบอกน้องชายตัวดีที่ยืนเงอะงะ อยู่นอกรถ (เรียกว่าตะคอกดีกว่ามั๊งนะ)
"คะ..ครับๆ เข้าใจแล้ว" หมอนั่นลุกลี้ลุกลน รีบขึ้นมานั่งข้างๆคนขับ ไอเด็กบ้าเอ้ยย !!
ชีวิตผมก็งี้แหละ ผมหน่ะ เรียนจบละ กำลังเตรียมจะสืบทอดบริษัทของครอบครัว พ่อก็เสียไปไม่นานมานี่เอง T0T ครอบครัวผมก็มีกันอยู่แค่พ่อแม่ลูกนี่แหละ เอ๊ะ !! ไม่สงสัยหรอกนะ คาเมะนั้นนะ ไม่ได้เป็นอะไรกับครอบครัวเราหรอก แม่แค่รับมาเลี้ยงเท่านั้นเองแหละ ส่วนเหตุผลน่ะเหรอ ก็เพราะแม่อยากให้ผมมีน้อง มีเพื่อนเล่น ให้ตายสิ ! ถามผมบ้างรึเปล่านะ ว่าอยากมีรึเปล่า
ไอน้องชายงี่เง่านี่นะ ผมล่ะเกลียดมันนัก ก็แม่อ่ะ โอ๋มันจะตาย วันๆบ่นด่า แต่กับผมนี่แหละ รักแต่กับมันสินะ กับลูกชายแท้ๆล่ะไม่รัก เชอะ !! งอนเฟ้ยย !!
"พี่จินฮ่ะ " เสียงเล็กเล็ดลอดออกมาจากปากของคนหน้าสวยที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับ
"อะไรอีกล่ะ"
"วันหลัง พี่ไม่ต้องไปส่งผมแล้วก็ได้นะครับ"
"ไม่ไปเดี๋ยวก็โดนแม่สุดที่รักของนาย ด่าอีกอ่ะแหละ นายเป็นลูกรักของเค้าไม่ใช่เหรอ ??" ผมพูดประชดประชันไปนิดๆ ทำเอาคนตัวเล็กหน้าเสียไปเลย น้ำตาค่อยๆรื้นออกมาจากดวงตาคู่นั้นทีละน้อย
"จะเสร็จแล้วแม่ แป๊บนึง" ผมหยิบ รองเท้าสุดแพงแสนไฮโซ โอ้ลั้นล้า (มึงบ้าป่าวว่ะอีจิน) ไอน้องชายเวรอะไรนั่นมันก็ดีอย่างนึงอ่ะนะ ที่ช่วยเช็ดรองเท้า ทำงานบ้าน เก็บของ ซักเื้สื้อผ้าให้ผม ผู้ชายหรือผู้หญิงกันแน่ฟร่ะมันดีทุกอย่างอ่ะ แต่ติดที่ว่ามันชอบแย่งความสนใจ และโคตรจะซื่อบื้อนี่สิ
"อรุณสวัสดิ์ฮ่ะ พี่จิน" นายตัวเล็ก ทักทายผมด้วยหน้านิ่งๆ แบบสั่นๆเหมือนเดิมทุกวัน ไม่รู้มันจะกลัวอะไรผมนักหนา
"สวัสดีคาเมะ" ผมตอบกลับไปสั้น แล้วหยิบขนมปังในจานใส่ปาก
"จิน เราเป็นพี่พูดกับน้องดีๆ หน่อยสิ นั่นไง น้องมันถึงได้กลัวแกนักไอลูกคนนี้หนิ"
"โอ้ยย !! ผมเจ็บนะแม่" แม่นี่อะไรกันนักกันหนา ว่าไม่พอยังเดินมาหยิกผมอีก เหอะ ! เข้ากันดีนักนะ ใช่เซ่ ผมมันไม่สำคัญเท่าน้องหนิ ได้ลูกชายคนใหม่มา ลืมผมเลยใช่มั๊ยล่ะ เหอะ ! คาเมะ เหรอ คาเมะ นายนี่จะเอาทุกอย่างไปจากฉันหมดเลยใช่มั๊ย ??
"จิน ไปส่งน้องดีๆนะลูก ขับรถดีๆนะ"
"หนวกหูหน่า " ผมทำเป็นไม่ใส่ใจ แล้วเปิดประตูรถเข้าไปทันที
"ยืนบื้อ อยู่ทำไมล่ะ ขึ้นมาสิ !! " ผมบอกน้องชายตัวดีที่ยืนเงอะงะ อยู่นอกรถ (เรียกว่าตะคอกดีกว่ามั๊งนะ)
"คะ..ครับๆ เข้าใจแล้ว" หมอนั่นลุกลี้ลุกลน รีบขึ้นมานั่งข้างๆคนขับ ไอเด็กบ้าเอ้ยย !!
ชีวิตผมก็งี้แหละ ผมหน่ะ เรียนจบละ กำลังเตรียมจะสืบทอดบริษัทของครอบครัว พ่อก็เสียไปไม่นานมานี่เอง T0T ครอบครัวผมก็มีกันอยู่แค่พ่อแม่ลูกนี่แหละ เอ๊ะ !! ไม่สงสัยหรอกนะ คาเมะนั้นนะ ไม่ได้เป็นอะไรกับครอบครัวเราหรอก แม่แค่รับมาเลี้ยงเท่านั้นเองแหละ ส่วนเหตุผลน่ะเหรอ ก็เพราะแม่อยากให้ผมมีน้อง มีเพื่อนเล่น ให้ตายสิ ! ถามผมบ้างรึเปล่านะ ว่าอยากมีรึเปล่า
ไอน้องชายงี่เง่านี่นะ ผมล่ะเกลียดมันนัก ก็แม่อ่ะ โอ๋มันจะตาย วันๆบ่นด่า แต่กับผมนี่แหละ รักแต่กับมันสินะ กับลูกชายแท้ๆล่ะไม่รัก เชอะ !! งอนเฟ้ยย !!
"พี่จินฮ่ะ " เสียงเล็กเล็ดลอดออกมาจากปากของคนหน้าสวยที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับ
"อะไรอีกล่ะ"
"วันหลัง พี่ไม่ต้องไปส่งผมแล้วก็ได้นะครับ"
"ไม่ไปเดี๋ยวก็โดนแม่สุดที่รักของนาย ด่าอีกอ่ะแหละ นายเป็นลูกรักของเค้าไม่ใช่เหรอ ??" ผมพูดประชดประชันไปนิดๆ ทำเอาคนตัวเล็กหน้าเสียไปเลย น้ำตาค่อยๆรื้นออกมาจากดวงตาคู่นั้นทีละน้อย
"นายหน่ะ เอาไปทุกอย่าง อะไรที่ฉันอยากได้ สิ่งที่ฉันควรจะได้ แต่นายกลับได้มัน" คนตัวเล็กหน้าเสียไปเลย น้ำตาค่อยๆรื้นออกมาจากดวงตาคู่นั้นทีละน้อย
โอ่ ไม่นะ ไม่ได้ตั้งใจจะว่าขนาดนั้น แค่คนมันน้อยใจง่ะ !
"คาเมะจัง" ผมเรียกน้องชายตัวเอง
"ฮึก....ฮือออออ....." เสียงสะอื้นดังขึ้นมา
"คาเมะจัง พี่ขอโทษ อย่าร้องน้า ไม่เอาๆ โอ๋ๆ" ผมพูดพลางยื่นมือข้างนึงไปลูบหัวไอเจ้าเต่าตัวเล็กข้างๆ
"งะ...งั้น คาเมะไม่รบกวนพี่ดีกว่า วันหลังจะขึ้นรถไฟมาเอง ฮึกก....ฮืออ" เสียงเจ้าตัวเล็กพูดออกมา แต่ดันมีเสียงร้องไห้ออกมาอีก ให้ตายสิ นี่มันอายุเท่าไหร่กันฟร่ะ อยู่ม.ปลาย ปีสามแล้วยังทำตัวเป็นเด็กอนุบาลไปได้ เพราะแม่สินะ โอ๋มากไป เลยขี้แย
"ถ้าจะเอาอย่างนั้น ก็หยุดร้องก่อนสิ ?? ทำได้รึเปล่าล่ะ" ผมยื่นข้อเสนอให้ เพราะถ้ามันไม่หยุดร้องนะ ผมคงประสาทกินตายแน่ๆ
"ฮึกก....ก็ได้ฮ่ะ" มือเล็กๆค่อยๆยกขึ้นมาปาดน้ำตาออก
"งั้นก็ดีแล้ว...หยุดร้องซะ" เห้ออ !! โล่งอกไปที
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
"จ๊ะ ! ไว้เจอกันนะที่รัก"
"........" คาเมะ ไม่พูดอะไร มองหน้าจิน
"บ้าเหรอ คิดถึงสิไม่คิดถึงได้ไงล่ะ เธอนี่ "
"........" คาเมะ ไม่พูดอะไรเหมือนเดิม ได้แต่มองหน้าจินต่อ
"โอเค แค่นี้แหละ ซากิ บายจ๊ะ"
ติ๊ด !! เสียงกดตัดสาย
"มองอะไร ไอเด็กบ้า!"ผมหันไปตวาดคาเมะที่นั่งอยู่บนที่นอน แม่นะแม่ เหอะ! แทนที่จะแยกห้องดันจับมานอนรวมกันซะนี่
"ปะ..เปล่าฮ่ะ" เสียงคาเมะ ส่ายหน้าปฏิเสธ
"ชิ !! ไหนๆแกก็ไม่ไปไหนแล้ว ไปเตรียมน้ำให้ฉันอาบหน่อยได้มั๊ย ไอ้น้องชายสุดที่รัก ><" ผมเน้นคำว่า สุดที่รัก นิดๆ เล่นเอาเจ้าตัวนี้ หนีไปแทบไม่ทัน ฮ่าๆ สะใจโว้ยย บ้านนี้ ตรูใหญ่ ก๊ากกกก (กูว่ามึงบ้าจริงๆว่ะ จิน)
"เสร็จยังคาเมะ ฉันจะรีบอาบน้ำไปหา อายูมิจังคนสวย" ผมบิดขี้เกียจ เตรียมอาบน้ำในชุดผ้าขนหนูพันรอบเอว
"ไม่ใช่ชื่อ ซากิ หรอกเหรอฮ่ะ " ผมนึกอยู่ครู่นึง
"อ้อ จริงด้วยสิ ซากิ ใช่ๆ ซากิ แต่เอ๊ะ นายรู้ได้ไงคาเมะ แอบฟังฉันคุยเรอะ !!"
"ปะ...เปล่านะฮ่ะ แค่ได้ยินเฉยๆอ่ะ ก็พี่หน่ะพูดดังจะตายไป" หนอย ไอเ็ด็กเวรนี่ เดี๋ยวนี้หัดเถียงผู้ใหญ่นะ ต้องตีให้ตาย !!
"........" คาเมะ ไม่พูดอะไร มองหน้าจิน
"บ้าเหรอ คิดถึงสิไม่คิดถึงได้ไงล่ะ เธอนี่ "
"........" คาเมะ ไม่พูดอะไรเหมือนเดิม ได้แต่มองหน้าจินต่อ
"โอเค แค่นี้แหละ ซากิ บายจ๊ะ"
ติ๊ด !! เสียงกดตัดสาย
"มองอะไร ไอเด็กบ้า!"ผมหันไปตวาดคาเมะที่นั่งอยู่บนที่นอน แม่นะแม่ เหอะ! แทนที่จะแยกห้องดันจับมานอนรวมกันซะนี่
"ปะ..เปล่าฮ่ะ" เสียงคาเมะ ส่ายหน้าปฏิเสธ
"ชิ !! ไหนๆแกก็ไม่ไปไหนแล้ว ไปเตรียมน้ำให้ฉันอาบหน่อยได้มั๊ย ไอ้น้องชายสุดที่รัก ><" ผมเน้นคำว่า สุดที่รัก นิดๆ เล่นเอาเจ้าตัวนี้ หนีไปแทบไม่ทัน ฮ่าๆ สะใจโว้ยย บ้านนี้ ตรูใหญ่ ก๊ากกกก (กูว่ามึงบ้าจริงๆว่ะ จิน)
"เสร็จยังคาเมะ ฉันจะรีบอาบน้ำไปหา อายูมิจังคนสวย" ผมบิดขี้เกียจ เตรียมอาบน้ำในชุดผ้าขนหนูพันรอบเอว
"ไม่ใช่ชื่อ ซากิ หรอกเหรอฮ่ะ " ผมนึกอยู่ครู่นึง
"อ้อ จริงด้วยสิ ซากิ ใช่ๆ ซากิ แต่เอ๊ะ นายรู้ได้ไงคาเมะ แอบฟังฉันคุยเรอะ !!"
"ปะ...เปล่านะฮ่ะ แค่ได้ยินเฉยๆอ่ะ ก็พี่หน่ะพูดดังจะตายไป" หนอย ไอเ็ด็กเวรนี่ เดี๋ยวนี้หัดเถียงผู้ใหญ่นะ ต้องตีให้ตาย !!
"ไอเด็กเลวมานี่เลยนะ แกตายแน่ ถ้าฉันไม่ได้เอาเลือดหัวแกออกวันนี้นะ แกอย่ามาเรียกฉันว่าพี่เลย หึ หึ"
"อ๊ากกก พี่จิน ทำอะไรหน่ะ ปล่อยผม !!" ปล่อยทำไม ผม ผมฉันไม่ได้ยาวซะหน่อยหนิ (แป้กมากจิน)
คาเมะดิ้นๆ อยู่ในอ้อมแขนของผม เอาเซ่ ดิ้นเลย ดิ้นเข้าปายยยย ผอมกระหร่องอย่างแกสู้แรงหมูอย่างฉันไม่ได้หรอก คาซึยะเอ๋ย !! ยอมแพ้ซะนะ คนดีของฉัน
"พี่จิน ปล่อยผมได้แล้ว" ไอตัวเล้กยังดิ้นไม่หยุด ทำไงกับมันดีเนี่ย หลังๆนี่ยิ่งทวีความแรงแฮะ ไอหน้าเต่านี่
อั๊กก !!
ตูมม !! ซ่า ~ เสียงน้ำงั้นเหรอ งั้นก็แสดงว่า เปียกทั้งคู่ อ้าวว เวรละเฮ่ย เป็นไงล่ะ เล่นกันมากไปสินะ
"แค่กๆ แค่กก ...." เสียงคาเมะ ไอเบาๆ
"คาเมะ สำลักน้ำเหรอ เป็นอะไรรึเปล่า "
"ผมไม่เป็นไรหรอกฮ่ะ "
ผมใ้ช้มือของตัวเอง ลูบหน้าหมอนั้นปัดหยดน้ำออก เห็นชัดๆ หมอนี่หน้าสวยใช้ได้เลยว่ะ ขาวชะมัด (คิดอะไรอีอ้วน จะงาบนุ้งเมะข้าเรอะ) ผมจ้องหน้าน้องชายตัวเอง เนิ่นนานเป็นนาที และนานไปอีกจนผมเริ่มเผลอตัวไปแล้วล่ะ
ใบหน้าของผมเริ่มเคลื่อนเข้าไปใกล้ๆหน้าสวยมากขึ้น มากขึ้น ผมหยุดกึกนึง เพื่อดูว่า น้องชายจะเบี่ยงหน้าหลบรึเปล่า แต่ผลคือไม่แฮะ งั้นผมไม่เกรงใจล่ะนะ ผมค่อยๆเอาริมฝีปากของผมทาบลงไปยังปากเรียวๆของน้องชายตัวเอง ย้ำนะ นี่น้องชายผม ผมทำแบบนี้ไปได้ไงกัน !! แต่โทษทีเถอะ ผมควบคุมตัวเองไม่ได้จริงๆ พี่ขอโทษ ที่ต้องทำแบบนี้ คาเมะ พี่ขอโทษ
"อื้อ....พี่จินปล่อยนะ" คาเมะร้องออกมา เมื่อมือของผมเริ่มซุกซนมากขึ้น แต่วันนี้ขอก่อนเหอะ !
"พี่จิน...ปล่อยผมเถอะนะ ขอร้องล่ะ" ปล่อยเรอะ หึ หึ ง่ายไปมั๊ง มาถึงขั้นนี้แล้วไอน้อง มีรึจะปล่อยให้หลุดมือ
"พี่จิน...พอได้แล้ว ฮึกก....ฮึดก..ฮือออ....ขอร้องนะฮ่ะ ฮือออ..." อ่า อย่าร้องไห้ สิ มันร้องทีไร สงสารทุกที ว่าไงนะ ขอร้องงั้นเหรอ โอเคงั้นพอก่อนก็ได้
"....."
ผมไม่พูดอะไรได้แต่กอดร่างบางไว้แน่น เหมือนไม่อยากให้จากไปไหนอีกเลย นี่ผมมันเป็นบ้าอะไรกันนะ ??
....TBC....
รอพาร์ทต่อไปนะจ๊ะ คนดีของฉัน ><
รอพาร์ทต่อไปนะจ๊ะ คนดีของฉัน ><
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น